Waar wij werken

Besloten stadstuinen binnen de vesting, vaak alleen bereikbaar door het huis. We voeren af met kruiwagen en big bags en houden de route schoon.

Rond het kasteel, met het grondwater hoog en klei in de ondergrond. Een vijver vraagt hier om een andere opbouw dan op zand.

Nieuwere wijken met rechte, overzichtelijke tuinen. De grond is bij oplevering vaak verdicht door bouwverkeer en moet eerst los.

Lintbebouwing langs de Aa met diepe percelen achter het huis. Veel tuinen lopen af richting het water, dus afschot en afwatering zijn hier het eerste wat we uitrekenen.

Een handvol huizen bij de abdij aan de Maas. Klei, veel ruimte en weinig beschutting.

Percelen die aan bos grenzen. Zandgrond droogt snel uit en de bomen ernaast nemen water weg, dus we verbeteren eerst de bodem en kiezen soorten die daartegen kunnen.

Een dorp achter de dijk, met water aan drie kanten. Rivierklei houdt vocht vast, dus de beplanting en de opbouw onder een terras kiezen we daar anders dan op zand.

Oude lintbebouwing naast nieuwere wijken. In de oudere tuinen zit vaak puin van eerdere verbouwingen in de bodem, dat er eerst uit moet.

Landelijke percelen aan de rand van de Loonse en Drunense Duinen. Los zand tot diep in de bodem, wat de opbouw onder terrassen en paden bepaalt.

Dorpse percelen met ruimte voor een moestuin of fruitbomen naast het terras.

Woonwijken met strakke, vrij kleine tuinen. Daar telt elke vierkante meter, dus kiezen we liever één goed terras dan drie halve zitplekken.

Aan de voet van de dijk, met klei op zand. De overgang tussen die twee lagen bepaalt waar het water blijft staan en dus waar de afwatering heen moet.

Woonwijken tussen de Maas en de Dieze. De grondwaterstand ligt hier hoger dan in de rest van Den Bosch, wat meespeelt bij vijvers en diepe funderingen.

Oude dorpskern die inmiddels bij Den Bosch hoort. Smalle straten en krappe aanrijroutes, dus we voeren af met kleiner materieel.

Kleine kern, diepe tuinen. Veel percelen lopen ver naar achteren, wat ruimte geeft om de tuin in twee of drie delen op te zetten.

Dorpse percelen met ruimte aan drie kanten van het huis. Dat geeft de mogelijkheid om zon- en schaduwplekken over de dag te verdelen.

Klein dorp, grote tuinen. Hier is ruimte voor een hoogstamboomgaard of een natuurvijver zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Groene straten met volwassen bomen. Veel tuinen liggen in halfschaduw en hebben wortels dicht onder het maaiveld, waar we met de hand omheen werken.

Lintbebouwing in de polder, met het grondwater dicht onder het maaiveld. Afwatering en de hoogte van een terras bepalen hier of het na een natte winter nog klopt.

Achter de Maasdijk, op zware rivierklei. Die houdt water en voeding goed vast, maar is traag en dicht, dus we werken de grond eerst los voordat er geplant wordt.

Een klein dorp aan de dijk langs de Bergsche Maas. Tuinen lopen vaak op naar de dijk, dus we werken met niveaus in plaats van tegen het hoogteverschil in.

Ruime achtertuinen die aan weiland of houtwal grenzen. De overgang van tuin naar landschap vraagt om beplanting die aan beide kanten klopt.

Dijkdorp op rivierklei. Klei is zwaar om in te werken en blijft lang nat, wat vraagt om een stevige fundering onder bestrating.

Een gehucht in landgoedlandschap, met oude bomen die blijven staan. Werken in bestaand wortelgestel is handwerk en geen kraanwerk.

Vestingstad met een beschermd stadsgezicht. Voor zichtbare wijzigingen aan de voorzijde is vaak een vergunning nodig; wij zoeken dat vooraf voor u uit.

Rivierklei tussen de boomgaarden. Ruime percelen met weinig luwte, waar beplanting in lagen de wind breekt.

In het beekdal van de Dommel, waar zandgrond overgaat in nattere beekgrond. Binnen een perceel kan dat verschil al zorgen voor twee verschillende beplantingsplannen.

Een lint met lange, smalle percelen achter de huizen. Zo'n diepe tuin wordt beter van een indeling in delen dan van een doorlopend gazon.

Mix van oude lintbebouwing en nieuwbouw. In de oudere tuinen komen we regelmatig funderingsresten en puin tegen die eerst weg moeten.

Droge zandgrond bij de bossen en vennen. Die zakt makkelijk in, dus onder bestrating en fundering gaat hier extra aandacht naar verdichten.

Naoorlogse wijken en nieuwbouw naast elkaar. In de nieuwbouw ligt de grond vaak verdicht door bouwverkeer en moet die eerst los voordat er iets wil groeien.

Naoorlogse uitbreiding met rechte, overzichtelijke percelen. Een tuin van deze maat wint het meest bij een duidelijke lijn en beplanting die hoogte geeft.

Nieuwbouwwijken waar de tuin nog zand is bij oplevering. Dan ligt alles nog open, wat het goedkoopste moment is om kabels en afwatering meteen goed te leggen.

Droge zandgrond en ruime achtertuinen. Bodemverbetering voor de aanplant scheelt hier in de jaren erna het meest.

Verspreide kernen langs de Dommel. Tuinen dichter bij het water hebben een hogere grondwaterstand, wat de keuze voor beplanting en fundering bepaalt.

Van smalle stadstuin tot dakterras op een appartement. Bij daken rekenen we eerst de belasting door voordat we iets plaatsen.

Dorp tussen de bossen met veel volwassen bomen in en om de tuin. Wortels dicht onder het maaiveld bepalen waar verharding wel en niet kan.

Fruitteeltgrond: zware klei, vlak en open. Beschutting is er meestal niet, dus een haag of een rij bomen doet hier meer dan een scherm.

Zandgrond aan de rand van de akkers, met ruime percelen. Hoe verder van het huis, hoe meer de tuin het landschap erachter kan opzoeken.

Rechthoekige percelen met veel zon en weinig luwte. Een haag of schutting op de juiste plek maakt het terras een stuk bruikbaarder.

Villatuinen met oude bomen die blijven staan. Werken in bestaand wortelgestel vraagt om handwerk in plaats van een kraan.

Dichter bij de Bergsche Maas wordt de grond zwaarder en vochthoudender dan het zand verderop. Dat vraagt om andere soorten en een andere opbouw onder bestrating.

Een kleine kern op klei. Doordat de grond lang nat blijft, begint een terras of pad hier bij het grondwerk en niet bij de steen.